از سایی ی روی دیوار بیرون آمد و شکل یک رویا شد.  که از نخی آویزان بود و افکارش نخ ها را از بالا تکان می داد و ...

دینگ دینگ ساعت قدیمی خانه ی مادربزرگ زنگ خورد و او بیدار شد.ساعت 7 بود. پتو را کنار زد و از اتاق بیرون رفت. مادر سرجایش خوابیده بود. پتویش کنار رفته بود. نشست و پتو را کشید درست تا زیر چانه ی مادر. و مدتی خیره شد به چهره ی آرام مادر به صدای تیک تاک مرتب و منظم ساعت گوش سپرد. کم کم پلک هایش سنگین شد و احساس سرما کرد فکر کرد زیر پتوی مادرش گرم است و خزید زیر پتو. مادر تکانی خورد و بی آنکه چشمهایش را باز کند لبخند زد و در آغوشش گرفت.

از خواب بیدار شد و ساعت را نگاه کرد که 11 را نشان می داد. ساعت 12 می بایست به مدرسه می رفت. مادر داشت نهار می پخت و بوی قرمه سبزی خانه را پر کرده بود ، صدایی نامنظم و دلنشین از پشت پنجره می آمد. پرده را کنار زد و دید شیشه بخار کرده و باران با انگشت هایش به شیشه ضربه می زند. از جا جست تا برود مادر را ببوسد و نهاری بخورد که دلش درد گرفت....دلدردی شدید

_وای مامان دلم درد گرفته

_الهی قربونت برم چرا؟بیا اینجا یکم از این چای بخور، شاید سردیت کرده باشه بیا این نباتو هم بنداز توی چایت.

مادر از کابینت بالایی یک جعبه درآورد که تویش پرنبات بود یکی از نبات های خوشگلش را به او داد و فوری انداخت توی چایش.

_مامان هوا خیلی سرده

_آره عزیزم ممکنه سرما بخوری حسابی لباس گرم بپوش.

_مامان نمیشه نرم امروز؟

_چرا؟

_حالا بیا این قرمه سبزی خوشمزه رو بخور تا بعدش ببینیم چی میشه .

_چشم.

_گیتی جان اگه سختته امروز نرو مدرسه بمون خونه.

_وای مامان.... راست میگی؟

_آره عزیزم!

_به به چه قرمه سبزی خوش مزه ای مامان جونم!

_نوش جونت!

قرمه سبزی را که خورد رفت زیر پتو و گرفت خوابید انگار سالها بود که نخوابیده بود. چشمهاش خیلی سنگین بودند.

بیدار که شد ساعت 5/5 عصر بود! مادر خواب بود! فکر کردتا سر کوچه بره و یه دونه پفک بخره .باران بند آمده بود.

لباس هایش را پوشید و رفت سرکوچه که رسید یکی از همکلاسی هایش را با فرم مدرسه دید که با عجله به مدرسه میرود!

گیتی را که دید گفت: ا ا دیر میشه ها بیا بریم دیگه 12زنگ رو می زنند!

گیتی با تعجب گفت: الان که ساعت5/5عصره ببین تازه کم مونده هوا تاریک بشه!

هم کلاسی گفت: شوخیت گرفته دم ظهری؟ من که دارم میرم. دیرم شده!خداحافظ!

یکهو چندتا دیگر از بچه های مدرسه را دید اما آسمون رو که نگاه کرد هوا داشت تاریک میشد!

پیش خودش گفت: عجیبه! چیزی رو که خودم میدونم درسته رو باور کنم یا حرفی رو که همه ی مردم می زنن و می دونم غلته؟

به سمت خونه رفت و دید مادر هنوز خوابه... رفت دستش رو گرفت و کنارش دراز کشید.  دوست داشت حرف مادرش را باور کند و تاریکی آسمان را باور کند تا حرف کسانی که در تاریکی به مدرسه می رفتند و فکر می کردند ساعت 12 ظهر است. و 12ظهر منتظر زنگ مدرسه ای بودند که ساعت 5/5 عصر درش را باز کرده بود و منتظر بچه ها بود.

مادرش حلقه ای در دست داشت که رویش نام پدر حک شده بود! با یک تاریخ که مال چندین سال پیش بود! با خود فکر کرد که زمان خیلی گمراه کننده است. فکر کرد در مدرسه ساعت 12ظهر است و اینجا 5/5 عصر.

و خورشید دارد غروب می کند.فکر کرد که زمان ارتباط تنگاتنگی با مکان دارد و او باور داشت پس به مدرسه نرفت.

ناگهان از جاپرید! مادر سرفه می کرد! دستمالش خونی بود! با خود گفت ای کاش می شد زمان را نگه داشت مادر را بغل کرد و چشمهایش را بست!